Скачам, я ахапіла вачамі ўсё жытняе поле і кадр за кадрам мільгаціць перад тварам, як кінастужка. Любуюся чырвонымі плямамі макаў абапал дарог, гнуткае сцябло якіх падтрымліваюць натоўп падцягнутых каласоў. Дрыготкія пялёсткі асабліва прыгожыя ў час захаду сонейка. Пранізаныя промнямі, кветкі нібы ззяюць самі па сабе. А адкрытае поле з роўна падстрыжанымі каласамі нагадвае палітру мастака ў якіх толькі магчыма жоўта-зялёных колерах.

Бялюткі пялёстак вішні павольна прызямліўся на касматую чорную грыву. Вясна прыйшла.

На колькі хапае зроку бель і шэра-блакітнае неба, вачам няма за што зачапіцца. Толькі камякі снега адлятаюць у розныя бакі з-пад капыт, і пралятаюць над галавой. Слых рэжа цішыня. Ледзь чутна трашчыць снег пад капытамі Блеска і размерана рыпіць сядло пада мной. Здаецца мы недзе на полюсе. Калі прыжмурыцца і паглядзець на сонейка, можна заўважыць пучок промняў, якія перапляліся ў жоўтую стужку. Яна лунае на вятру і ледзь кранаецца зямлі. Ад болю ў вачах гляжу на бліскучы, некрануты чалавекам снег і заўважаю дзве звярыныя тропкі. Сляды вострай стралой упіраюцца ў стог сена, што ўзвышаецца недалёка ад нас. Адразу зразумела, што там зладзілі сабе жытло палявыя мышы. Там цёпла і ўтульна...

Скачу галопам нібы плыву на грэбні хвалі. У вушах грае вецер. Вочы поўныя ледзяных слёз ад паветра, што б'е ў твар. Заплюшчыць не атрымоўваецца, і слёзы халоднымі ручаямі сцякаюць па шчаках. Мы плаўна рухаемся, здаецца Блеск і я - одна істота. На некалькі хвілін з'яўляецца ўпэўненасьць, што менавіта я з нечалавечай хуткасьцю бягу па полю і разрываю прастор. Потым, пераапранаючыся, знайшла на сабе камячок чорнай поусьцi, здзiвiлася... Няўжо я i праўда на момант ператварылася ў Блеска...

У маім пакоі вясна красна.



( Read more... )

Чалавека нагадвае